شمارهٔ ۵۹۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازامد۷ بیت

رسید مژدهٔ شادی که شاه باز آمدخلاص یافت دل از غم که دلنواز آمد

نگارم ار چه بسی انتظار می‌فرمودچو صد نگار کنونم ز در فراز آمد

مرا ز درد فراقش شکایتی می‌بودهزار شکر که آن غمگسار باز آمد

به ناز اگر بخرامد چو سرو در بستانفغان ز لاله برآید که سرو ناز آمد

به پیش طاق دو ابروی همچو محرابشهزار زاهد صد ساله در نماز آمد

خیال دوست ندا کرد کای فلان چون توبسی کبوتر وحشی به چنگِ باز آمد

بساز با غم هجران یار و شادی کنکه کار هر دو جهان از غمش به ساز آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره خوشحالی و شکرگزاری شاعر به خاطر بازگشت محبوبش است. شاعر از غم فراق رنج می‌برده، اما اکنون با آمدن محبوب، دلش شاد و آرام شده است. او به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیدن او همچون زیبایی درخت سروی در باغ است. همچنین، شاعر به تأثیر طرز نگاه محبوبش بر زاهدان (عابدان) اشاره می‌کند و اینکه هر کس به محبوب خود می‌اندیشد. در نهایت، او می‌گوید که باید با غم و شادی هم‌زیستی کرد، زیرا هر دو احساس بخشی از زندگی هستند.