شمارهٔ ۵۸۷

قافیه: انشد۱۰ بیت

مرا تا دل به رویت مهربان شدز دیده خون دل گویی روان شد

دلم بر خاک کویت زار بنشستروان تا قامت سرو روان شد

به بوی آنکه پایت را ببوسدبدان امّید خاک آستان شد

دل بیچاره ساکن گشت آنجافدای خاک کوی دلبران شد

چرا آن دلبر طنّاز باریپری‌وار از دو چشم ما نهان شد

مسلمانان نمی‌دانم که دلبرچرا با ما چنین نامهربان شد

نگارینا خبر داری ز حالمکه جان از درد دوری ناتوان شد

نخورده شربتی از جام نوشینبه بخت ما چرا او سر گران شد

چو سرو ناز سوی ما گذر کنکه تا گویم جهان از نو جوان شد

بتم تا غمزهٔ غمّاز بنمودبسی فتنه ز چشمش در جهان شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق است. شاعر می‌گوید که از زمانی که دلش به معشوق مهربان شده، دچار درد و رنجی عمیق شده است. او به یاد زمین کوی معشوق نشسته و دلش برای دیدن او تنگ شده است. شاعر از طنازی و غیبت معشوق گله می‌کند و از مسلمانان می‌پرسد که چرا معشوق با او چنین بی‌محبت است. همچنین او از درد دوری‌اش می‌گوید و آرزو می‌کند که معشوقی همچون سرو از کنار او بگذرد تا دوباره جان بگیرد. در نهایت، شاعر به زیبایی و اثرگذاری معشوق بر دل‌ها اشاره می‌کند که اطرافش را پر از فتنه و جذابیت کرده است.