شمارهٔ ۵۷۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انمیباشد۷ بیت

چرا ز وصل تو کامم روا نمی‌باشدچرا به بخت مَنت جز جفا نمی‌باشد

پیام من که رساند به یار مهرگسلرسول من چه کنم جز صبا نمی‌باشد

بگو به هجر تواَم خون دل ز دیده برفتبه غیر مردمکم کس گوا نمی‌باشد

دوای درد من ای جان نمی‌کنی چه کنمبه دست بنده به غیر از دعا نمی‌باشد

چو نوش داروی لعلت دوای رنجورستبده که جز شب وصلت دوا نمی‌باشد

بترس از آه دل زار دردمندانتکه تیر آه سحرگه خطا نمی‌باشد

برون مبر ز حد ای جان جفا که در دو جهانستم به خسته دلان هم روا نمی‌باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند. او ابراز می‌کند که وصل یار برایش ممکن نیست و بختش فقط جفا می‌آورد. پیامش به یارش نمی‌رسد و او به شدت از جدایی رنج می‌برد. شاعر از یارش می‌خواهد که برای تسکین دردش کاری کند، اما می‌داند که فقط دعا می‌تواند کمکی باشد. همچنین، او یادآوری می‌کند که باید از آه دل دردمندان بترسد، زیرا این آه عواقب وخیمی دارد. در نهایت، شاعر خواستار عدم ستم به دل‌های شکسته و دردمند است.