شمارهٔ ۵۶۰

قافیه: ندنباشد۶ بیت

آن دل که به زلفین تو پابند نباشدپیش دل من آنکه خردمند نباشد

گر دل ببری از من و گر جان بستانیامری بجز از امر خداوند نباشد

هر دل که ز درد غم عشق تو خلل یافتتحقیق که در وی اثر پند نباشد

گم شد دل مسکین من خسته عجب نیستگر در سر زلفین تو در بند نباشد

ای سرو سهی هم گذری سوی جهان کنمیلت سوی ما تا کی و تا چند نباشد

او را نتوان گفت که از اهل دلانستآن کس که دلش باشد و دلبند نباشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دلدادگی اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که به زلف و زیبایی معشوقه‌اش وابسته نیست، در چشم او خردمند نیست. او تأکید می‌کند که اگر کسی دل را از او بگیرد یا جانش را بستاند، این امر تنها به دست خداوند است. همچنین بیان می‌کند که هر دل که از درد عشق رنج می‌کشد، تأثیر پند و نصیحت بر آن بی‌نتیجه است. شاعر به معشوق خود که همانند سرو زیبایی‌ است، می‌گوید که اگر به سوی او نرود، دلش غمگین و رنجور خواهد بود و به سرانجامی نخواهد رسید. در پایان، اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند انسانی را که دل در گرو عشق ندارد، اهل دل به شمار آورد.