شمارهٔ ۵۰۹
درد مرا مگر ز طبیبم دوا رسدفریاد خستگان بلا هم خدا رسد
آن جور و خواریی که تو کردی به جان منگر برکشم ز سینه خروشی مرا رسد
عشّاق روی خوب تو بسیار در جهانوصلت کجا و من به کجا کی به ما رسد
حال من گدای ستمدیده حزینروزی مگر به سمع تو ای پادشا رسد
ما خاکیییم بر سر خاک رهش ولیسلطان کجا به غور دل هر گدا رسد
گر سر کشد ز ما قد سرو چمن چه باکبا قامت تو سرکشی او را چرا رسد
آری اگر به طرف چمن بگذری چو بادپابوس قد دلکش تو سرو را رسد
زآن چشم پر ز فتنه و آن زلف پر ز شورحال خراب زار جهان تا کجا رسد
گر آشناست حاضر و بیگانه یار نیستهم عاقبت به غور دل آشنا رسد