شمارهٔ ۵۰۶

قافیه: یزد۷ بیت

این دیدهٔ نم دیده بی روی تو خون ریزدطوفان ز غم عشقت هر لحظه برانگیزد

هر باد که برخیزد در صبحدم از کویشمهر رخ آن مه را با خاک من آمیزد

هر حلقه که بگشایی از زلف پریشانتبینی تو بسی دلها کز حلقه درآویزد

با لطف گل سوری در گلشن جان افروزچون روی تو را بیند در حال فرو ریزد

طالع نکند یاری کاو در بر ما آیدبیچاره دل حیران با بخت چه بستیزد

چون نقد دل خود را در خاک درت گم کردخاک سر هر کویی از بهر چه می‌بیزد

در کوی وفاداری شد جان جهان ساکنگر سر برود او را از کوی تو نگریزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از حالتی که به خاطر دوری معشوقش تجربه می‌کند، سخن می‌گوید و توصیف می‌کند که چطور چهره معشوقش خون ریزد و طوفان‌های غم هر لحظه در وجودش شعله‌ور می‌شود. همچنین اشاره می‌کند که هر بادی که از کوی معشوق بوزد، مهر و زیبایی او را با خاک او درمی‌آمیزد. شاعر در ادامه بیان می‌کند که زلف پریشان معشوق دل‌های بسیاری را به خود جذب می‌کند و زیبایی‌های او باعث می‌شود دیگران به شکوه و عظمت عشق او پی ببرند. او به ناامیدی ناشی از دوری از محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ یاری نمی‌تواند به او آرامشی بدهد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که عشق وفادارانه‌اش تا آخرین لحظه در نزدیکی معشوقش باقی خواهد ماند.