شمارهٔ ۴۹۹

قافیه: رگیرد۷ بیت

بامدادان که سر از خواب گران برگیردچشم مخمور بتم شیوهٔ دیگر گیرد

هرکه لب بر لب جان بخش تو ساید به صبوحهیچ شک نیست که او زندگی از سر گیرد

رخ چون سیم من خسته جگر ای دل و دیندیده هر شب ز غم عشق تو در زر گیرد

سخنی هست مرا راست چو قد خوش یارپیش آن سرو سمن‌بوی اگر درگیرد

کز جهان برخورد و از دو جهان غم نخوردهرکه آن قامت و بالای تو در بر گیرد

از سر لطف و خداوندی جانان چه شوداگر او بار فراق از دل ما برگیرد

گر زلال شب وصلت بزنی بر دل مادلبرا زآتش عشق تو جهان درگیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و تأثیر عشق او بر زندگی و دل خود را بیان می‌کند. او در بامدادان از خواب برمی‌خیزد و به یاد معشوق و چشمانش که مست کرده، به عشق خود می‌اندیشد. شاعر همچنین می‌گوید که هرکس لب به بوسه‌ی معشوق بزند، حتماً زندگی را از نو آغاز می‌کند. او با نوای دل‌نشین خود و با اشاره به غم عشق، زیبایی معشوق را توصیف می‌کند و می‌گوید که کسی که زیبایی و اندام او را در آغوش گیرد، از غم‌های دنیا رهایی می‌یابد. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که اگر معشوق به او روی آورد، آتش عشقش را در دل او شعله‌ور کند.