شمارهٔ ۴۹۸
کجا دل در غمت آرام گیردکجا با درد تو درمان پذیرد
گرش لطفت بگیرد دست و میلیکجا از عشق تو یک دم گزیرد
روا داری که مسکینی غریبیبه درد عشق تو از غم بمیرد
چرا لطف تو دست ناتوانیبه وصل خویشتن یک دم نگیرد
گرم از وصل ننوازی زمانییقین کاندر جهان طوفان بگیرد