شمارهٔ ۴۸۸

قافیه: رنکرد۷ بیت

دلبر برفت و بر دل تنگم نظر نکردوز آه سوزناک جهانی حذر نکرد

بگرفت اشک ما دو جهان سر به سر ولیآن بی وفا ز لطف سوی ما گذر نکرد

آهم گذشت و بر فلک هفتمین رسیدوز هیچ نوع در دل سختش اثر نکرد

دانی که دیدهٔ من مهجور مستمندبی روی آن نگار نظر در قمر نکرد

دادم به باد عمر عزیز و به عمر خویشیک بوسه‌ام نداد که خون در جگر نکرد

دل با وجود آن لب شیرین همچو قندهیچ التفات باز به سوی شکر نکرد

مسکین دل ضعیف جفادیده در جهانجز بندگی یار گناهی دگر نکرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جدایی محبوبش و درد و اندوه ناشی از آن سخن می‌گوید. او می‌گوید که محبوب هیچ توجهی به حال دل تنگ او ندارد و با وجود همه آلامش، باز هم به او رحم نمی‌کند. اشک‌هایش دو جهان را پر کرده، اما بی‌وفایی محبوبش او را تنها گذاشته است. او احساس می‌کند که دردش به آسمان رسیده و هیچ تأثیری بر دل سرد محبوبش نگذاشته است. شاعر می‌گوید که در تمام مدت غم و رنج، تنها یک بوسه از محبوبش دریافت نکرده و حتی به لب‌های شیرینش هم التفاتی نداشته است. در نهایت، او خود را مسکینی می‌داند که تنها گناهش عشق به یار است.