شمارهٔ ۴۸۷

قافیه: انکرد۱۰ بیت

دلدار رفت و کام دل ما روا نکرددردم به دل رسید و دلم را دوا نکرد

برکند یکسره دل نامهربان ز مافکری به هیچ حال ز روز جزا نکرد

ما را میان خون دل و دیده غرقه دیدرحمی بدین غریب ز بهر خدا نکرد

بسیار امید داد مرا بر وفای خویشلیکن ز صد امید یکی را وفا نکرد

کوس جفا و جور بزد در دیار جانبر عاشقان خویش دل و دین رها نکرد

کردیم جان به ناوک دلدوز او اسیراحسنت و راستی که یکی را خطا نکرد

یک ذره در وجود من خسته دل نماندکاندر زمان عشق تو میل هوا نکرد

ننشست مدّعی ز تکاپوی در جهانتا عاقبت مراد دل از ما جدا نکرد

یک پیرهن ز وصل نپوشید بیش جانکاندر غم فراق رخ او قبا نکرد

ای دل ز دوست جمله جهان کام یافتندلیکن به حال زار تو غیر از جفا نکرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عاشقانه است. شاعر از جدایی دلدار خود و بی‌رحمی او سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که او هرگز دردی را که کشیده، دوا نکرده است. شاعر از امیدهای بی‌اساسی که به وفای معشوق داشته، حرف می‌زند و می‌گوید که هیچ‌یک از آن امیدها به حقیقت نپیوسته است. او همواره در رنج و غم، بخصوص به خاطر فراق معشوق، گرفتار است و به نوعی به تکرار این دردها در زندگی خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از وضعیت زار دلش پرده برمی‌دارد و می‌گوید که تنها جفا و نادیده گرفتنش نصیبش شده و هیچ چیز جز درد را تجربه نکرده است.