شمارهٔ ۴۸
صبر می باید دلا در کارهابا تو گفتم این حکایت بارها
در ره عشق و بیابان فراقصبر میباید تو را خروارها
بس گنه دارم ز کردارم مپرسشرمسارم نیک از آن کردارها
چون نچیدم یک گل از بستان وصلدر دل و جانم شکست آن خارها
بود پندارم که پیوندم به وصلنیست حاصل هیچ ازین پندارها
در درون ما چرا افروختیاز فروغ مهر خود این نارها
از دو چشم سرخوش و آشوب زلفدر جهان انگیخته بازارها
چشم سرمستت جهان در خود گرفتدر دل من هست ازو آزارها
یاریی باید مرا از لطف توچون نیاری برنیاید کارها