شمارهٔ ۴۶

قافیه: شهیما۶ بیت

دلبر سنگ دلِ شوخِ جفاپیشهٔ مانگذرد بر دل سنگین تو اندیشهٔ ما

شب هجرانت درازست و چو زلفت تاریکننهادی بجز از خون جگر توشهٔ ما

بیخ مهر رخ ما گرچه ز دل برکندیجز وفای بت مه رو نبود پیشهٔ ما

خرمن ماهِ رُخش را مترصّد بودمبانگ زد لعل لبش گفت مچین خوشهٔ ما

قامت سرو بلندش به تفاخر می‌گفتدر دل ماء معین است همه ریشهٔ ما

خونم از مردمک دیده روانست به جویرحمتت نیست تو بر خون جگرگوشهٔ ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر نسبت به محبوبی است که او را رنج داده است. شاعر احساس می‌کند که محبوب سنگدل و جفاپیشه‌اش به عمق دل‌تنگی و درد او توجهی ندارد. شب‌های بی‌خوابیش به خاطر غیبت محبوب، بر او سنگینی می‌کند و یادآور زلف تاریک وی است. اگرچه محبوب از دل او برید، اما شاعر همچنان به وفاداری خود به او ادامه می‌دهد. او در خیال خود، زیبایی و شکوهمندی محبوب را می‌بیند و آرزو می‌کند که بازگردد، اما در نهایت به ناامیدی و درد دل خود اشاره می‌کند که خونش از غم و رنجش می‌ریزد و محبوب به او توجهی ندارد.