شمارهٔ ۴۵۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: امیبرد۷ بیت

هجر رویت آب چشم ما به دریا می‌بَرَدبوی زلفت صبحدم بادی به هرجا می‌بَرَد

وعده وصلم دهد چشمت به ابرو هر شبیباز می‌بینم که همچون زلف در پا می‌برد

نقطهٔ خال سیاهت را ببین بر گرد لبآمد و زلف تو را هر دم به سودا می‌برد

چشم مست فتنه‌انگیزت به سحر غمزه‌هااز همه خلق جهان دل‌ها به یغما می‌برد

در گلستان چون درآیی ای دو چشمم سرو نازبس حسد دانم که او زان قدّ و بالا می‌برد

از سر کوی تو هر بادی که خیزد صبحدمبوی زلف مشکبارت را به دریا می‌برد

آن نگار بی‌وفا زآن رو که با ما بی‌وفاستاین کمال بی‌وفایی بین که بر ما می‌برد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این قدرت بیان می‌کند که دوری معشوقش باعث اشک و اندوه او می‌شود و عطری که از زلف محبوب در فضا می‌پیچد، او را به یاد معشوق می‌اندازد. چشمان دل‌ربای محبوب وعده وصال را می‌دهند، اما در عمل آنچه می‌بیند بی‌وفایی و جدایی است. اشاره به خال سیاه لب و زلف معشوق، نشان‌دهنده زیبایی اوست که دل را به شدت می‌رباید. در نهایت، شاعر به حسادت دیگران از زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر بادی که از سرکوچکش می‌گذرد، بوی زلفش را به دوردست‌ها می‌برد. این اشعار پر از احساسات عاشقانه و غم جدایی است.