شمارهٔ ۴۴۹
دلم ز درد غم عشق جان نخواهد بردگمان هستی این ناتوان نخواهد برد
اگر ز جور تو جانم به لب رسد جانابجز درِ تو به جایی فغان نخواهد برد
بیا که وقت گلست و به بوستان بَرَمتکه کس گلی به در بوستان نخواهد برد
دلم به قامت شمشاد تو چنان مایلکه نام قامت سرو روان نخواهد برد
تویی گلی به گلستان و بلبل سرمستبجز ثنای رخت بر زبان نخواهد برد
بیا و کلبه احزان ما مشرّف کندمی به لطف که کس این گمان نخواهد برد
چو چشم مست تواَم ناتوان و هیچکسیبه پیشت اسم من ناتوان نخواهد برد
به پیش دشمن بدخو ز لطف دلبر مایقین که آب رخ دوستان نخواهد برد
بده زکات جوانی و حسن و زیباییکه جز ثواب کسی از جهان نخواهد برد