شمارهٔ ۴۲۰
فریاد و فغان در غم هجران تو فریادتا چند کنی بر من دلسوخته بیداد
تا کی غم هجران بنهی بر دل ریشمتا کی نکنی یک شبک از وصل خودم یاد
یک دم نزنم بی تو تو دانی که چنین استبا آنکه نیاری ز من خسته دمی یاد
از آتش هجران تو خاکستر محضیماز ما که رساند به تو پیغام مگر باد
این اشک که میرانمش از رخ بر مردمبا آنکه جگر گوشه بُدم از نظر افتاد
گر راست بپرسی سخن مهر و محبّتبا مات نبود ای بت بگزیده ز بنیاد
از ماه رخان جمله جفا گشت مسلّمگویی به جهان عادت این رسم که بنهاد