شمارهٔ ۴۱۶

قافیه: اد۹ بیت

به بستان جهان ای سرو آزادز جانت بنده گشتم تا شود شاد

از آن تا قدّ رعنای تو دیدمز چشم افتاد ما را سرو و شمشاد

چرا کندی ز بستانِ امیدمدرخت مهربانی را ز بنیاد

به کویت همچو خاک ره فتادیمکه یک روزت نظر بر ما نیفتاد

مکن زین بیش بر ما جور و خواریبرآرم ورنه از دست تو فریاد

ندارم بیش ازین صبر جفایتبه من تا کی پسندی جور و بیداد

سر و سامان و عرض و نام و ننگمبدادم جمله از عشق تو بر باد

چه جای پند و قول هر حکیمستکه طشت عشق ما از بام افتاد

جهان را در سر و کار تو کردمنیامد هیچت از جان جهان یاد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عشق و دلتنگی شاعر نسبت به محبوبش اشاره دارد. او از زیبایی و نامرادی محبوب سخن می‌گوید و از سختی و ظلمی که از طرف او متحمل می‌شود، گلایه مند است. شاعر به بستان و سرو آزاد تشبیه می‌کند و می‌گوید که او دیگر نمی‌تواند تحمل کند و از محبوبش می‌خواهد که بیشتر بر او سخت نگیرد. او به خاطر عشقش تمام دارایی‌ها و اعتبارش را از دست داده و از محبوبش انتظار محبت دارد. احساس ناکامی و ناامیدی در عشق، محور اصلی این شعر است که نشان‌دهنده تردید و درد شاعری است که تمام هستی‌اش را فدای عشق کرده است.