شمارهٔ ۴۱۵

قافیه: ارداد۱۰ بیت

دل رفت و باز با سر زلفش قرار دادجان ستم کشم به سر زلف یار داد

دستم نگار کرد به خون دو دیده بازتا اختیار خویش به دست نگار داد

بیخ محبّتش که نشاندم به باغ جانپروردمش به خون دل آنگه چه بار داد

در فصل نوبهار چمن گل برآوردما را به جای گل فلک سفله خار داد

چرخ و فلک نگشت به کام دلم دمیگویی کسی به خون منش زینهار داد

دادم نداد و دست به بیداد برگشادتا کی زنم ز دست غم دوستدار داد

آن دلپذیر از سر مهر و وفای مارفت و مرا به دست غم روزگار داد

بردی دلم به چشم و شکستیش همچو زلفبا من وفا و عهد تو زینسان قرار داد

رفتم به پای سرو که تا سر نهم به پاشاز من ستد روان و به دست چنار داد

از بامداد باد صبا رنگ و بوی گلبستد به دست لطف و بدان گلعذار داد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درد و رنج عاشقانه خود اشاره می‌کند. او از دل‌مشغولی‌هایش نسبت به معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق و محبت او به معشوق، زندگی‌اش را به خون و اشک آلوده کرده است. دل و جانش را فدای زیبایی و زلف او کرده است و در عین حال احساس می‌کند که آلام و غم‌هایش به هیچ وجه پایان نمی‌یابد. محبتش به معشوق او را به باغی از شادی رسانده، اما سرنوشت و شرایط زندگی او را به خار و درد دچار ساخته است. او از نبود وفا و عهدی از سوی معشوق رنج می‌برد و دلشکسته است. در نهایت، با اشاره به زیبایی‌های طبیعت و احساساتش، نشان می‌دهد که عشق او همچنان ادامه دارد، حتی در میان درد و غم.