شمارهٔ ۳۸۹

قافیه: یچ۵ بیت

بر دست پیچ آن سر زلفین پیچ پیچهیچست آن دهان تو دل را منه به هیچ

پیچست و تاب در سر زلفین دلبرانگر عاقلی تو با سر زلفین او مپیچ

اغیار جز مذلّت عاشق نمی‌کنندلیکن ندیم هیچ نگوید بجز مزیچ

طبّاخ اگر به آش تو تقصیر می‌کنداو را گناه نیست ندارد مگر هویچ

گفتم شبی به زلف نگارم که درکشمراهیست بس دراز و پُر آشوب و پیچ پیچ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و محبت است. شاعر به زلفانی پیچیده و دهانی دلربا اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها باعث گمراهی دل انسان می‌شوند. او تأکید می‌کند که اگر عاقل باشی، نباید درگیر زلف این محبوب شوی. عاشقان به دلیل عشق، به ذلت می‌افتند و در عین حال، از شریک خود هیچ نمی‌خواهند جز شیرینی و لذت. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر طباخ در آشپزی دچار اشتباه شود، تنها دلیلش می‌تواند تمایل او به زیبایی باشد. در پایان، شاعر می‌گوید که اگر بخواهد به زلف محبوبش نزدیک شود، مسیرش پر از پیچ و خم و دشواری خواهد بود.