شمارهٔ ۳۸۶

قافیه: ویت۷ بیت

ای حریم حرم کعبهٔ دلها رویتهستم آشفته به روی گل تو چون مویت

گر کند سجدهٔ تو مردم چشمم چه عجبسالها تا شده محراب دلم ابرویت

به جفا می‌نگری بر من دلداده چراای دل و دیده و ای دیدهٔ جانم سویت

گر خدا را بنوازیم به بوسی چه شودزآن دهان شکرستان و لب دلجویت

گر صبا بوی سر زلف تو آرد به جهانبار دیگر دو جهان زنده شود از بویت

ای دلارام ز دست غم عشقت شب و روزهمچو گویی شده سرگشته تنم در کویت

خاطر نازکم ای دوست پراکنده مکنبر قد و قامت زیبای تو چون گیسویت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و محبتش نسبت به محبوب می‌پردازد. او از زیبایی‌های معشوق، مانند مویش، سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که چقدر دلش به خاطر این عشق آشفته و مشوش است. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که اگر کسی به محبوب سجده کند، این امر دور از انتظار نیست، زیرا او تا سال‌ها است که به عشق او دل بسته است. در ادامه، شاعر از درد و غم عشقش می‌گوید و درخواست می‌کند که محبوب دلش را بیشتر نرنجاند. او به زیبایی محبوب و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت خواهان آرامش خاطر و عشق پایدار است.