شمارهٔ ۳۸۰

کیست آن کس که تو را دید و نشد حیرانتبعد از امروز سر ما و خط فرمانت

گر تو را رغبت جانست به ترکش اولیقدمی نه که شوم بر سر ره قربانت

دست من گیر که از پای درآیم ورنهبر سر راه اجل دست من و دامانت

ای دل غمزده با درد دلارام بسازکه همان درد به هر حال به از درمانت

چند افسوس و فریبم دهی ای جان و جهانچند خواری کشم از حیله و از دستانت

گر ز گلزار رخت باد صبا بویی بردمکن اندیشه چه نقصان بود از بستانت

گر تو باری ز سر ناز به بستان تازیای بسا دل که برد گوی خم چوگانت