شمارهٔ ۳۷۸

قافیه: امت۹ بیت

در عشق تو تا چند کشم بار ملامتاندیشه نداری مگر از روز قیامت

از کوی ملامت دل من رخت به در بردتا کرد وطن در سر کویت به سلامت

در بحر غم عشق تو بیچاره دلم رانه راه گریزست و نه یارای اقامت

چون پند رفیقان موافق نشنیدیای دل ندهد فایده امروز ندامت

بنواز به تشریف وصالت دل ما راگر بنده نوازی ز سر لطف و کرامت

چون ملک دلم شد ز قدوم تو مشرّفجان خود به چه ارزد که فرستم به اقامت

چشمان تو در گوشهٔ محراب دو ابرومستند و نشاید که کند مست امامت

گر جان جهان در عوض وصل بخواهیترکت نتوان کرد و کنم ترک تمامت

ای مردمک دیده ز شوخی ننشستیتا شد دل تنگم هدف تیر ملامت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که انتقاد و ملامت دیگران برایش بی‌معناست و تنها به فکر روز قیامت است. دل او از ملامت‌ها بی‌خبر است و در عشق محبوب خود به آرامش رسیده است. او در دریاچه غم عشق، بدون راه فرار و اقامت، غرق شده و از پندهای دوستانش غافل است. شاعر به محبوبش ندا می‌دهد که با لطف و محبت به دلش شادی بخشد و بیان می‌کند که جانش در برابر وصال محبوبش بی‌ارزش است. او به زیبایی چشمان محبوب اشاره می‌کند که نه تنها او را مست کرده بلکه حتی از عهده هدایت دیگران نیز برنمی‌آید. در نهایت، او اعتراف می‌کند که نمی‌تواند از عشق محبوبش دست بکشد و تمام دردها را به جان می‌خرد.