شمارهٔ ۳۷۳

قافیه: هاکهنرفت۷ بیت

بر من خستهٔ هجران چه جفاها که نرفتوز دو چشمت به دلم آنچه خطاها که نرفت

قد و بالات بلای دل ما بود مگرکه از آن در به سر من چه بلاها که نرفت

رحمتی بر من بیچاره نیاورد نگاربر من دلشده از وی چه ستمها که نرفت

به رخ جانِ منِ خستهٔ هجران دیدهاز غم دوست چه خونی ز جگرها که نرفت

دم نیارم زد از آن دم که برفتی ز برمدر فراق رخت از دیده چه دمها که نرفت

سرو قدش شبکی بر سر ما بخرامیدبه نثار قدم دوست چه سرها که نرفت

من جهان در قدمش کردم و از بوس و کنارزان بت بنده نوازم چه کرمها که نرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حس خستگی و غم ناشی از جدایی و دوری از محبوب خود اشاره می‌کند. او از رنج‌ها و مصیبت‌هایی که بر دلش رفته، سخن می‌گوید و به سختی‌هایی اشاره می‌کند که بدون انتها ادامه دارد. او از زیبایی محبوب و اثر آن بر دل خود حرف می‌زند و بیان می‌کند که هر چقدر هم که از محبوب دور باشد، آثار عشق و فراق بر جانش باقی مانده است. شاعر به این موضوع می‌پردازد که حتی با وجود تمام دردها و مصیبت‌ها، عشق و محبت او به محبوبش ادامه دارد و در هر لحظه از فراق او به یادش می‌افتد.