شمارهٔ ۳۶۱

قافیه: اگرفت۷ بیت

تا دل سرگشته‌ام چون زلف او سودا گرفتاز بر من رفت جان و در دو زلفش جا گرفت

من که شیدایی آن زلف سیاه سرکشمدامنت را گر بگیرم نیست بر شیدا گرفت

تا برفت از پیش چشمم آن رخ چون آفتابمهر روی همچو ماهش در دلم مأوا گرفت

آه دردآلود من از سقف مینایی گذشت.............................................ا گرفت

تازه می‌گردد دماغم از نسیم صبحدمتا نگار مشک بوی من ره صحرا گرفت

درّ دریای وصالت را همی جستم به آهآتش آهم ببین کاندر دل دریا گرفت

ای جهان زین بیش گرد کار عشق او مگردکز دو لعل آبدارش آتشی در ما گرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دلدادگی شاعر به معشوقش است. شاعر از شور و شوقی که به زلف سیاه محبوبش دارد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با دور شدن معشوق از او، جانش از دست رفته و در زلف معشوق جا گرفته است. او از حال و هوای دلش که همچون آفتاب و ماه می‌درخشد، می‌گوید و از درد و رنجی که ناشی از دوری معشوق است، ابراز می‌کند. شاعر با اشاره به نسیم صبح و جستجوی وصال محبوب، در نهایت بر آتش عشق و عواطف شدیدی که در دلش وجود دارد تأکید می‌کند و از جهان می‌خواهد که به خاطر عشق او باقی بماند.