شمارهٔ ۳۳۳

قافیه: مینیست۷ بیت

جهان تا هست خالی از غمی نیستبه ریش خاطر او مرهمی نیست

غمش همدم بود از جور ایامکه تا دانی که او بی همدمی نیست

دمادم غم ز دل خالی نباشدبر این مسکین دل من یک دمی نیست

نمی‌یارم ز دست غم زدن دمدر این دم بین که این بی همدمی نیست

ز جور روزگارم نیست یک دمکه آن دم بر دل تنگم غمی نیست

به بستان جهان سروی نرویدکه از باد فنا در وی خمی نیست

چو بالایت ز من بشنو سخن راستحدیث ما، در او بیش و کمی نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان غم و اندوه حاکم بر زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که در زندگی هیچ‌چیز بدون غم نیست و غم همواره همراه انسان است. دل او همواره پر از غم است و نمی‌تواند از آن رهایی یابد. او از بی‌همدمی و تنهایی خود شکایت می‌کند و می‌گوید که در هیچ لحظه‌ای از روزگار، آرامش و شادی را تجربه نکرده است. شاعر به نوعی به ناپایداری و زودگذر بودن دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز تحت تأثیر فنا و زوال قرار دارد. در نهایت، او از دیگران می‌خواهد که حقیقت دل‌تنگی‌اش را درک کنند، زیرا سخنانش نشان‌دهنده عمق غمش است.