شمارهٔ ۳۲۶

قافیه: ارینیست۹ بیت

چه کنم چون ز بخت یاری نیستبا منش رای سازگاری نیست

ای دل خسته با فراق تواَمچاره جز صبر و سازگاری نیست

گرچه زاری به عشق تن در دهکار عاشق به غیر زاری نیست

یار ما بی وفا و بدمهر استدر دل او وفا و یاری نیست

تا کیت میل بر جفا باشدمکن این شرط دوستداری نیست

ای عزیزم مکن جفا زین بیشکه تحمّل مرا به خواری نیست

غم فزودی و ترک ما گفتیآخرت رسم غمگساری نیست

گفته ای از برم چرا دوریدوری از دوست اختیاری نیست

گرچه جان و جهان به تیغ فراقخسته ای، غیر جان سپاری نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دشواری‌های عشق و جدایی می‌گوید. او احساس می‌کند که با وجود کمبود یاری و وفاداری، چاره‌ای جز صبر و سازگاری ندارد. دلش از دوری معشوق خسته است و به زاری و اندوه خود ادامه می‌دهد. معشوق او بی‌وفا و بدخلق است و شاعر به او هشدار می‌دهد که دیگر نمی‌تواند تحقیر و جفا را تحمل کند. غم و فراق به او فشار می‌آورد و او تأکید می‌کند که دوری از دوست اختیاری نیست. در نهایت، او به حالت ناامیدی و خستگی خود از جدایی اشاره می‌کند.