شمارهٔ ۳۰۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انمنیست۷ بیت

مهربانی ز دلستانم نیستمیل دل جز به دوستانم نیست

شب وصل تو از خدا طلبمغیر ازین هیچ داستانم نیست

بی قد و قامت چو شمشادترغبت و میل بوستانم نیست

بی رخ چون گل تو ای گلبویهیچ پروای گلستانم نیست

من ز جانت مرید و معتقدمقسمی جز بر آستانم نیست

در شب هجر غیر مردم چشمدر جهان هیچ پاسبانم نیست

نازنینا ملاذ من به جهانغیر آن خاک آستانم نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نبود محبت واقعی در دل خود صحبت می‌کند و بیان می‌کند که تنها میل او به دوستانش است. او آرزو دارد شب وصال معشوق را از خدا طلب کند و می‌گوید که غیر از این چیزی در زندگی‌اش وجود ندارد. شاعر به زیبایی و ارزش معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید بدون او هیچ چیز برایش اهمیت ندارد. او خودش را مرید و معتقد معشوق می‌داند و در شب جدایی، هیچ کس جز او را نمی‌بیند. در نهایت، می‌گوید که تنها پناهگاه او در این جهان، خاک آستان معشوق است.