شمارهٔ ۲۷۴

قافیه: انمهیچنیست۹ بیت

جز غم عشقت نگارا در جهانم هیچ نیستخاک پایت را نثاری غیر جانم هیچ نیست

من سری دارم فدای راه تو کردم از آنکز تو ای جان آشکارا و نهانم هیچ نیست

در سرابستان عشقت همچو بلبل هر زمانغیر مدح روی چون گل بر زبانم هیچ نیست

بوی وصلت در دماغ جان نمی‌آید از آنبر سر کوی تو شبها جز فغانم هیچ نیست

یک زمان بخرام و بنشین در سراب چشم مندر خیالم بین که جز سرو روانم هیچ نیست

ای عزیز من نمی‌گویی که سالی یا مهیالتماس از وصل تو جز یک زمانم هیچ نیست

بوسه‌ای کردم تمنّا از لب چون نوش اوگفت دندان طمع بَرکن دهانم هیچ نیست

گفتمش رحمی بکن بهر خدا بر جان منزآنکه جز لطف تو جانا در جهانم هیچ نیست

گفت صبری پیش گیر و بیش از این زاری مکنگفتمش زین بیشتر صبر و توانم هیچ نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دلدادگی خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که جز غم عشق او چیزی در دنیا برایش وجود ندارد. او ابراز می‌کند که برای معشوقش آماده است جانش را فدای او کند، زیرا در وجودش هیچ چیز جز عشق معشوقش نیست. شاعر به زیبایی عشق را با توصیفاتی چون بلبل و گل بیان می‌کند و به ناامیدی از وصال اشاره می‌کند. او به معشوق التماس می‌کند تا کمی از محبتش به او نشان دهد و از او می‌خواهد که بر او رحم کند؛ اما معشوق به او می‌گوید که صبر کند، در حالی که شاعر در می‌یابد که دیگر طاقت او تمام شده و صبرش به پایان رسیده است.