شمارهٔ ۲۴۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اریست۱۱ بیت

ما را سر و کار با نگاریستدل در خم زلف غمگساریست

از موکب لشکر فراقشبر دیدهٔ عشق من غباریست

با بار فراق اوست کارمبنگر که چه طرفه کار و باریست

کس نیست که با غمش بگویدما را بجز انده تو کاریست

خرّم دل عاشقی که او رادر روز وصالش اختیاریست

حال دل تنگ من چه پرسیآشفتهٔ طرّهٔ نگاریست

در مردم چشم خویش دیدماز خط تو تیره روزگاریست

در عشق مرا خوشست با غمکز یار قدیم یادگاریست

ناچیده دلم گلی ز وصلشدر باغ طرب اسیر خاریست

ای باد خبر به دل ستان بربر خاک درش گرت گذاریست

گر هست جهان میان دریااز دیده و از تو بر کناریست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و فراق سخن می‌گوید و احساسات غم‌انگیز خود را بیان می‌کند. او به زلف و زیبایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند که دلش را درگیر کرده است. فراق و جدایی از معشوق برایش بسیار دردناک است و هیچ‌کس جز او نمی‌تواند با درد دلش شریک باشد. او تأکید می‌کند که عشق واقعی شامل غم و اندوه است و یادآوری معشوق برایش خوشایند است، حتی اگر به یاد آن غم بیشتری احساس کند. در پایان، شاعر از پیچیدگی‌های عشق و جدایی صحبت می‌کند و درخواستش این است که باد، پیامی به محبوبش برساند.