شمارهٔ ۲۳۵
خدا بر حال این مسکین گواهستکه از جانت همیشه نیکخواهست
ولی از جور این چرخ سیه کاربه پیش چشم ما عالم سیاهست
بیا کز شوق طاق ابروانتبه غم پیوسته پشت من دوتا هست
غریبان را مکش کز روی فتویغریبی بی گنه کشتن گناهست
به چشم تو، که در هجرت شب و روزنشسته منتظر چشمم به راهست
جدا افتاده از کنعان چو یوسفدل من در زنخدانت به چاهست
خجالت بایدم بردن ز رویتچو گویم نسبت رویت به ماهست
ز من پرسی که چونی در غم ماغمت کوه و تن مسکین چو کاهست
چه میپرسی که همدم در غمت کیستهمه دم همدمم افغان و آهست
ندارم بیش از این در هجر طاقتببخشا کز غمت حالم تباهست
به جانت کز جهان بیزار گشتمخداوند جهان بر من گواهست