شمارهٔ ۲۲۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: وست۹ بیت

دردم او داده‌ست و درمانم از اوستچارهٔ دردم که جوید غیر دوست

گر کند با من جفا آن بی وفابد نباشد هر چه زو آید نکوست

تا توانایی بود جورش به جانمی‌کشم زو گرچه یاری تندخوست

حال جان پرسیدم از دل عقل گفتاز که می‌پرسی که سرگردان چو گوست

تاب چوگان دو زلفش می‌برملاجرم افتان و خیزان کو به کوست

گو برو چشم از همه عالم بدوزهر که میلش سوی یاری خوب روست

گر فتد بر مشک چین چشمش خطاستهر که را در دست، زلفی مشک بوست

مهر می‌ورزم به ماهی در زمینکافتاب آسمانش مهرجوست

من به دست یار دادم اختیاراعتمادی در جهان ما را بدوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عاطفی است. شاعر بیان می‌کند که درد و درمانش از معشوقش است و چاره‌ای جز عشق به او ندارد. هرچند ممکن است معشوق با او جفا کند، اما او باز هم خوب بودن را از او می‌بیند. شاعر تأکید می‌کند که عشقش باعث می‌شود تاب و توانایی را از دست بدهد، اما همچنان به او وابسته است. او همچنین به زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که در پی محبت اوست و دیگران را فراموش کرده است. در نهایت، تمام اعتمادش به معشوقش است و او را در جهان تنها امید خود می‌داند.