شمارهٔ ۲۲۷

قافیه: وست۹ بیت

به سروی راست ماند قامت دوستسهی سروست؟ یا نی قامت اوست؟

نه سروست و نه بالا و نه بستانبهشتست آن و طوبی بر لب جوست

دلم بردی و رخ پیچیدی از ماچنین کی کرد آخر دوست با دوست

خطا کردی جفا کردن به حالممکن جانا که بدعهدی نه نیکوست

نصیحت گوی ما گوید مداممبگو ترکش که یاری سخت بدخوست

چگونه ترک آن دلبند گویمکه جانست و حیات جان مرا اوست

جهان خرّم شد از باد بهارینمی‌گنجد ز شادی غنچه در پوست

نمی‌سوزد دلت بر حال زارم..........................................وست

دل بیچاره در میدان عشقتاسیر حلقهٔ زلف تو چون گوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به وصف قامت و زیبایی دوست می‌پردازد و او را به سرو تشبیه می‌کند. همچنین از درد و رنجی که در اثر جدایی و بی‌محلی معشوق می‌کشد، صحبت می‌کند. شاعر، عشق را به عنوان شقاوتی می‌بیند که نسبت به حال او می‌شود و از معشوق می‌خواهد که بدعهدی نکند، چرا که او برایش بسیار عزیز است. در نهایت، او احساس خوشحالی و شوق بهار را به تصویر می‌کشد، در حالی که در دلش غمی بزرگ نهفته است. شاعر دلتنگی و اسیری در عشق را نیز بیان کرده و به نوعی ناامیدی خود را از عدم محبت معشوق ابراز می‌کند.