شمارهٔ ۲۱۸

قافیه: انمنست۹ بیت

آتشی کز غم هجران تو بر جان منستزآن شرر در دو جهان ناله و افغان منست

دردم ار هست ز هجر تو نگارا دانملب جان بخش بتم مایهٔ درمان منست

چون بدیدم سر زلفین تو گفتم ای دلحال او بین بتر از حال پریشان منست

چاره صبرست مرا در غم هجران چه کنمدل سرگشته خدا را نه به فرمان منست

دوش همچون مه ده چار برآمد بر بامگفتم ای دیده ببین آن رخ جانان منست

گفتم از عید رخت چند بعیدم داریگفت این لاشه بسی عید که قربان منست

گفتمش تا به کی‌اَم در غم هجران داریگفت بسیار کسی بی سر و سامان منست

گفتمش هم نظری کن تو بر احوال جهانگفت در کوی غمم او ز گدایان منست

از جهان داریت ار نیست ملالی صنماچه شود گر تو بگویی که جهان زان منست

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر عاطفه عمیق شاعر در مورد درد ناشی از جدایی و هجران محبوبش است. شاعر می‌گوید که آتش غم جدایی، او را به شدت می‌آزارد و در این عذاب، ناله و افغانش در دو جهان می‌پیچد. او به محبوبش اشاره می‌کند که لبانش مایه‌ی آرامش دردهای اوست. همچنین از چشمانش می‌خواهد که زیبایی محبوب را ببیند و از او می‌پرسد که چرا اینقدر از هم دور هستند. محبوب در پاسخ، به حال کسانی که بی‌سر و سامانند اشاره کرده و وضعیت خود را توضیح می‌دهد. در نهایت، شاعر به اندوه جهانی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر محبوبش هیچ غمی ندارد، چه می‌شود اگر بگوید که جهان از آن اوست. این اشعار به خوبی حس ناامیدی و عشق عمیق را منتقل می‌کند.