شمارهٔ ۱۹۳

قافیه: امست۹ بیت

چمن بی بلبل و بی گل حرامستصبوح آن به چشم ما چو شامست

تو از من گر نیاری یاد هرگزچرا شوق رخت جانا مدامست

اگرچه خون ما بر تو حلالستز عشقت خواب و خور بر ما حرامست

ز بس خونی که خوردم در فراقتمرا خون دل از دیده به جامست

دل مسکین سرگردان ز عشقتبه زلف سرکشت دایم به دامست

ببستم دل به زلف و خالت ای جانیقین دانم که از سودای خامست

شدم خاک رهت ای آفتابمز لطفت یک نظر بر ما تمامست

ندارم در جهان باری پناهیدل من را سر زلفت مُقامست

به بستان شاد بگذر ای گل اندامکه بر سرو چمن پیشت قیامست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از دوری و جدایی می‌پردازد. شاعر به چمن بی‌بلبل و گل اشاره می‌کند که برای او بی‌معناست؛ در واقع، عشق و زیبایی برایش اهمیت دارد. او از شوق وصل سخن می‌گوید و از عدم یادآوری محبوبش رنج می‌برد. احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق موجب شده که زندگی برای او تلخ و ناخوشایند باشد. شاعر دل خود را به زلف محبوبش بسته و به عشق خود ارادت می‌ورزد، در حالی که به خاک پای او زانو می‌زند و فقط یک نگاه از او را کافی می‌داند. در نهایت، او از محبوبش می‌خواهد به باغ شاد عبور کند، چرا که او در برابرش ایستاده است.