شمارهٔ ۱۸۲
صبا با یار ما گو کایت چه ننگستچرا بی موجبی با ما به جنگست
ببردی نام و ننگم ای دل و دیندل ما را چه جای نام و ننگست
به خاک ره نشستم و آن عجب نیستچو ما را پیش تو این آب و رنگست
چرا باری ز وصلت ای دلارامچو میمِ آن دهن روزیم تنگست
بُدم آهوی وحشی گشتمش رامچه چاره چون که خویَش چون پلنگست
مرا چون آبگینه دل پر از مهرتو را دل خود چرا پولاد و سنگست
مسلمانان مرا بر دل بدانیدبسی بار جهان زان شوخ و شنگست
مرا دل یک بُوَد دلدار یک بسچرا آن نازنین با ما دو رنگست
چو عودم بر سر آتش نهادیمرا باد از هواداری به چنگست