شمارهٔ ۱۵۳
دلم ز درد فراقش فغان برآوردهستمرا فراق عزیزان ز جان برآوردهست
گل وصال امید درخت دلدارانبه بخت من همه جور زمان برآوردهست
ز تیر غمزهاش ای دل حذر کنی اولیکه ترک مست ز ترکش کمان برآوردهست
رخش ز شرم ببردهست رنگ و بوی گللبش به شکّر مصری زیان برآوردهست
میان صحن چمن قامت چو شمشادشدمار از قد سرو روان برآوردهست
اگرچه نیست جهان را وفا ولیک ز بختجفا دو دست به کار جهان برآوردهست
به کام دشمن بدگو همیشه باد آنکسکه دوستان همه از دوستان برآوردهست