شمارهٔ ۱۴۷
بدار ای نازنین یار از جفا دستکه بر وصلت نمیباشد مرا دست
طبیب من به حالم رحمتی کنکه در دردت ندارم بر دوا دست
منم افتادهٔ عشقت ولیکنندارم در فراقت مومیا دست
به آب جور و صابون ستمهایقین دانم بِشُست او از وفا دست
مراد من ز جانان وصل باشدنباشد بر مرادم گوییا دست
مکن بر عمر چندان اعتمادینداد اندر جهان کس را بقا دست
زکوة حسن را فرمان دمی کنچو دارد بر سر راهت گدا دست
مسلمانان مرا از خاک کویتچه چاره چون ندادم توتیا دست
جهان بیگانه گشت از خویش آن روزکه زد بر دامن آن آشنا دست