شمارهٔ ۱۴۰۸
ای مرا پیوند جان جانم توییجان چه ارزد؟ جان و جانانم تویی
ای بسا دردی که دارم از فراقیک زمان بازآ که درمانم تویی
بی وصالت [نیست] سامانی مراهم سری ما را و سامانم تویی
گر حیاتی هست ما را زآن لبستجان به تو زندهست و جانانم تویی
باغ جان را نیست رونق بی قدتواپس آ چون سرو بستانم تویی
من شده پروانهٔ سوزان تودر نظر شمع شبستانم تویی
بی رخت در چشم جانم نور نیستدر جهان بین ماه تابانم تویی