شمارهٔ ۱۴۰۴
چنین بیگانهوش آخر چرایینیاید از تو بوی آشنایی
جفا چندین مکن بر دردمندانز حد بردن نشاید بی وفایی
بکردی خشم و از چشمم برفتیچو جان کردی ز تن باری جدایی
به درد دل گرفتارم خدا رابیا جانا که دردم را دوایی
اگر شاه جهانم ور فقیرمکنم در کوچه وصلت گدایی
چو جانی از تنم بیرون مرو ز آنکچو رفتی از تنم کی با پس آیی
اسیر خار هجرانم نگاراچه باشد کز در وصلم درآیی
به رندان خراباتی نظر کنمکن زین بیش با ما پارسایی
تو و سلطانی و ناز و تنعّمجهان و بی دلی و بی نوایی