شمارهٔ ۱۴۰۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایی۷ بیت

دلم شکسته چو زلف بتان یغمایینمی کنند جهان را به وصل دارایی

بتان گل رخ مه روی لیک بدمهرندبه سان ماه همه شب روند و هر جایی

چو سرو بر لب جویند رُسته در دل ماکه دید سرو خدا را بدین دلارایی

صبا بجز تو ندارم کسی [که] راز دلمبه گوش یار رساند تو چون توانایی

ز ما به سرو چمن گو به ره نشین که تو رابه پیش قامت او نیست دست بالایی

ز من بگوی به مشّاطه روی خوبان راچه حاجتست که با زُخرُفش بیارایی

اگرچه مهر من اندر دلت یقین نبودنظر به سوی من خسته کن خدارایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دلشکستگی و ناامیدی شاعر است. او از محبوبانی صحبت می‌کند که با زیبایی‌هایشان دل را می‌ربایند، اما در عین حال، بی‌وفا هستند. شاعر به یاد محبوبش در دلش حسرت و درد دارد و می‌گوید که هیچ‌کس جز نسیم نمی‌تواند رازهای دلش را به او برساند. او همچنین به زیبایی سرو اشاره می‌کند و به محبوب می‌گوید که مقام و زیبایی او به اندازه‌ای نیست که به او دست یابد. در نهایت، شاعر با اینکه می‌داند عشقش بی‌پاسخ مانده، از محبوبش می‌خواهد که اگر کمکی می‌تواند بکند، فقط نگاهی به او بیندازد.