شمارهٔ ۱۳۹۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایی۶ بیت

گذشت حسن نگارم ز حد زیبایینماند در دل تنگم از آن شکیبایی

بتیست گل رخ مه روی لیک بد مهرستبه سان ماه، رخش شب رُویست هر جایی

چو سرو بر لب جویست رُسته بر دل مانشسته بر سر راهیم تا تو باز آیی

ستمگرا مکن این جور بر من مهجورکه نیستم پس از این بر جفا توانایی

ز دست جور و جفایت جهان و ملک جهانخراب گشت تو را واجبست دارایی

به شکر آنکه بدین شاد و من شکسته دلمنظر به جانب این خسته کن خدارایی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذبه‌ای که حسن دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی فراتر از حد انتظار اوست. او احساس می‌کند که دیگر قادر به تحمل دوری محبوب نیست. شاعر محبوب را به عنوان یک بت و گل توصیف می‌کند که زیبایی‌اش مانند ماه است، اما در عین حال از بی‌مهری او شکایت دارد. او در ادامه از محبوب می‌خواهد که بیشتر بر او ستم نکند چرا که طاقت جفای او را ندارد. در نهایت، شاعر با شکرگزاری از خدا، از محبوب می‌خواهد تا به او توجه کند و دل شکسته‌اش را ترمیم نماید.