شمارهٔ ۱۳۹۷

قافیه: ایی۹ بیت

نمی‌یابم به درد دل دواییز دست جور شوخ دلربایی

بگو شاها چه ننگ و عار خیزدنظر گر افکنی سوی گدایی

گذاری کی کنی سوی ضعیفانرسد در گوشت از ما هم دعایی

ز خود بیگانه‌ام مشمُر از این بیشمکن بیگانگی با آشنایی

طبیب درد من چون دوست باشدبگو تا خود ز که جویم دوایی

چرا ای دوست در دوران وصلتنباشد کار ما بی ماجرایی

چو بالایش بدیدم گفتم ای دلنه بالا باشد آن باشد بلایی

تویی سلطان حسن آخر چه باشداگر رحمت کنی بر بینوایی

ترحّم کن به حال دردمندانکه باشد نیک و یابی هم جزایی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که از دست عشق و چشمان محبوب می‌کشد سخن می‌گوید. او می‌خواهد بداند که ای شاه، چه ننگی در نگاهی به گدا و ضعیفان وجود دارد. شاعر از بیگانگی خود با آشنایان گلایه دارد و می‌خواهد بداند که درمان دردش را از کجا باید پیدا کند. او به دوست می‌گوید که در زمان عشق و وصال، چرا زندگی‌اش پر از ماجراهای تلخ است. همچنین از محبوبش می‌خواهد که بر حال دردمندان ترحم کند، زیرا این عمل نیکی خواهد بود و پاداش خواهد داشت. در نهایت، شاعر به زیبایی و مقام محبوب اشاره کرده و از او تقاضا دارد که با رحمت به دیگران دردمندان، بر آن‌ها مهر ورزد.