شمارهٔ ۱۳۹۶
بی وصل تو ندارد جان با تن آشنایییارب چه باشد ار تو یک دم ز در درآیی
هیچت زیان ندارد ای نور دیده و دلگر یابد از جمالت این دیده روشنایی
بازآی و خاطرم را بازآر کاو نزارستما با توایم جانا آخر تو خود کجایی
ما چشم دیده و دل در قامت تو بستیمای سروِ نازِ بُستان از ما مکن جدایی
عمری مرا و عمری جان در سر تو کردیمزان رو چو عمر هرگز با هیچکس نپایی
تو پادشاه حسنی در عالم لطافتزآن میکنم شب و روز در کوی تو گدایی
تو گوهری و ما خس در بحر عشقت ای جانشد مشتری دل من با آن گران بهایی
گویی جهان وفایی چندان نمینمایدحقّا که از تو آموخت آئین بی وفایی
گرچه تو بی وفایی همچون جهان ولیکنهر لحظه بر دل ما مهری دگر فزایی