شمارهٔ ۱۳۸۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وی۹ بیت

گر صد هزار ازین غم و دردم رسد به رویدانی که از در تو نگردم به گفت و گوی

پشتم به هرکه عالم و رویم به روی تستآیا بود که باز نشینیم روبه روی

ای باد اگر به جانب آن ماه بگذریاز مهر من به حضرت او ذرّه ای بگوی

گر آنچه در فراق تو بر ما همی رودوآنگه ز دست جور رقیبان تندخوی

گر بخت یاریی دهدم در شب وصالتا روز، شرح هجر توان گفت مو به موی

تا جان به تن بود سر ما آستان دوستتا پای طاقتست بپویم به جست و جوی

با مدّعی بگوی که ناموس و نام و ننگبر باد عشق رفت تو بیهوده بس مگوی

بر دیدهٔ جهان گذر ای سرو نازنینکز رهگذار بست برو بس ز اشک جوی

بر عرصه فراق ز چوگان روزگارمن خسته دل شکسته و سرگشته‌ام چو گوی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عاطفه و درد جدایی صحبت می‌کند و به محبوب خود بی‌نهایت ارادت می‌ورزد. او می‌گوید که حتی اگر صدها غم و درد به سراغش بیاید، هرگز از در محبوبش دور نمی‌شود. او از باد می‌خواهد که پیغام عشقش را به محبوب برساند و از سختی‌ها و رنج‌هایی که در نبود او تحمل کرده، سخن می‌گوید. همچنین، از عشق و وفاداری‌اش می‌گوید و تأکید می‌کند که تا زمانی که جان دارد، به دنبالش خواهد بود و در پی وصال او تلاش خواهد کرد. شاعر به بیان احساسات عمیق خود و شکسته‌دلی‌اش از جدایی می‌پردازد و به نوعی سرنوشت خود را در عشق می‌بیند.