شمارهٔ ۱۳۸۳

قافیه: ازگوی۱۰ بیت

ای صبا حال دل من پیش دلبر بازگویآنچه دیدی از من دلخسته از آغاز گوی

گر بود در مجلس نااهل زنهار ای صبادم مزن یک لحظه وان دم در محل راز گوی

گو نمی‌سازد دلم زین بیش با درد فراقبا من بیچارهٔ مسکین دمی درساز گوی

با گل خوش بو بگو کارم به جان آمد ز غمبی رخ عاشق فریبت ای دو دیده باز گوی

در فراقت عمر ما بگذشت چون باد خزانیک زمانم از وصال خویشتن بنواز گوی

بی قد و بالای تو از ما به سرو ناز گویچون برستی سایه لطفت به ما انداز گوی

گر تو را از حال زار ما فراغت حاصلستهم دمی آخر به احوال جهان انداز گوی

مطربا در ساز کن عود و نی و چنگ و ربابوآنچه می گویی به نزد عاشقان با ساز گوی

گر بخوانی یک دو بیتی دلپذیر از شعر مندر سرابستان تو با دستان خوش آواز گوی

هرکه را همچون تو مجنونی به دست آید ولیگر بود اهل خرد جان و جهان درباز گوی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به صبا (باد) می‌گوید که حال دلش را به معشوقش برساند و از غم فراق و دل‌خستگی‌اش بگوید. او از صبا می‌خواهد که در جمع نااهلان حرفی از او نزند و تنها در خلوت به رازها بپردازد. شاعر می‌گوید که دیگر نمی‌تواند با درد فراق کنار بیاید و از معشوق می‌خواهد که به حال او برود. همچنین، او از مطرب می‌خواهد که به نواختن ساز بپردازد و شعری دلپذیر بخواند تا از غم دور شود. در نهایت، شاعر به طور کلی بیان می‌کند که زندگی‌اش در دوری معشوق چون باد زودگذر بوده و آرزو دارد که یک بار دیگر از محبت معشوق بهره‌مند شود.