شمارهٔ ۱۳۸۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: وی۹ بیت

گر به چوگانم ز خود رانی چو گویکی بگردانم من از روی تو روی

واپس آیم باز در پات اوفتمچون توانم بودن آخر کم ز گوی

تا به کی در جست و جوی وصل تومی روم افتان و خیزان کو به کوی

ای صبا گر می‌توانی لطف کنحال زارم را به جانان بازگوی

مدّتی شد تا که از سودای توبر رخت آشفته گشتم همچو موی

دوستان گویند این فریاد چیستناله و افغان ز یار تندخوی

تا مرا در قالب تن جان بوَدمی‌کنم در راه وصلت جست و جوی

باد کوی دوست بر خاکم نشاندآتش عشقش ببردم آب روی

مدّعی چون ما به آب دیده دستاز جهان شستیم دست از ما بشوی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و هوای عاشق است که به عشق خود دلبسته و از وصال او در حال جستجوست. شاعر به مانند یک چوگان که از خود رانده می‌شود، احساس می‌کند که از محبوبش دور است و نمی‌تواند از او روی برگرداند. او به وضعیت دشوار خود اشاره می‌کند و از باد صبا می‌خواهد که حال زار او را به محبوبش بگوید. همچنین، او به ندا و فریاد خود از درد جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که زندگی دارد، در پی وصال او خواهد بود. عشق او چنان قوی است که همه چیز را تحت تاثیر قرار داده و او در آتش عشق، آبروی خود را نیز از دست داده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند از عشق خود دست بردارد و همچنان به جستجوی وصال ادامه می‌دهد.