شمارهٔ ۱۳۸۰
بشست از دیده شرم و از حیا رویفغان از دست آن بی شرم دلخوی
چه مایه رنج دیدم از جفایشکشیدم بس بلا از فعل بدگوی
چه خون از دست جورش در جگر رفتچه اشک از دیدهها دررفت در جوی
به میدان جفا دیدی که خوردیمبسی چوگان غم زان دست و بازوی
درآمد عقل سرگردانم از پایبه سر گردیدم اندر خاک چون گوی
نیامد هیچ وقت اندر دماغمز باغ مهربانیش یکی بوی
هزارت آفرین بر جان و تن بادکه آزارم نجستی یک سر موی
تو بیداد آنچه بتوانست کردینگفتی چون کنم من روی در روی