شمارهٔ ۱۳۷۹
جانا چه شد که بنده نوازی نمی‌کنیترک جفا و قلب گدازی نمی‌کنی
ای دل حقیقتیست مرا عشق آن نگارای تیره بخت ترک مجازی نمی‌کنی
رو گوشه‌ای بگیر که اندر هوای عشقگنجشگکی ضعیفی و بازی نمی‌کنی
مسکین دلم تو جامه جان را به خون دلشب نیست کز دو دیده نمازی نمی‌کنی
بر تخت بخت عشق چو محمود غالبستبا ما بگو که از چه ایازی نمی‌کنی