شمارهٔ ۱۳۷۷

قافیه: مچهمیکنی۸ بیت

من دردمند چارهٔ دردم چه می‌کنیتدبیر حال دیده پُر نم چه می‌کنی

داریم ما دلی چو دو زلف تو پر ز شوربازش ز درد دوری در هم چه می‌کنی

مجروح شد دلم ز جفاهایت ای صنمبر ریش ما بگوی که مرهم چه می‌کنی

دردیست در دلم که دمم زان گرفته شدای جان من بگوی که دردم چه می‌کنی

پشت امید من چو الف بود در غمتبازش چو طاق ابروی خود خم چه می‌کنی

گر می‌کُشی به غصّه مرا یکسره بکشخون در دلم ز هجر تو هر دم چه می‌کنی

بر قول دشمنان جفاجوی بی وفاهر دم عنایتت تو ز ما کم چه می‌کنی

شادی و خرّمی ز جهان رفت گوئیامسکین دل ضعیف، تو با غم چه می‌کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنجی که از جدایی معشوقش می‌کشد، سخن می‌گوید. او از معشوق می‌پرسد که چه تدبیری برای دل مجروح او دارد و از دردهای عمیق ناشی از دوری و جفای او شکایت می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که امیدش تحت تأثیر غم و ستم معشوق شکسته شده و حتی از دشمنی‌ها و بی‌وفایی‌ها احساس ناامیدی می‌کند. در پایان، او به شدت غمگینی خود اشاره می‌کند و می‌پرسد که معشوق با این حالت او چه می‌کند. این شعر بیانگر عواطف عمیق و دردهای ناشی از عشق و جدایی است.