شمارهٔ ۱۳۶۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکنی۷ بیت

جانا چه باشد ار دل ما را دوا کنیرحمی به حال زار من بینوا کنی

ای لعل تو چو آتش و روی تو همچو ماهباشد که از کرم گذری سوی ما کنی

دادی هزار وعده به وصلم ز لطف خویشباشد کز آن هزار یکی را وفا کنی

عمریست تا ز جور غمت خسته خاطرمبا من بگو تو راست که تا کی جفا کنی

تا کی درِ وصال ببندی به روی منتا کی به داغ هجر مرا مبتلا کنی

بر دوستان خویش ستم می‌کنی چرادایم تو کام دشمن ما را روا کنی

ای دل تو تا به کی ننشینی ز جست و جویبی شک جهان تو در سر این ماجرا کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک عاشق است که به معشوق خود می‌گوید که آیا می‌تواند درد و رنج قلبش را با محبتش التیام بخشد. او از معشوق می‌خواهد که به حال زار و دلbroken او رحم کند و وعده‌های موجود را به حقیقت تبدیل کند. او از بی‌وفایی و بی‌توجهی معشوق شکایت دارد و می‌پرسد تا چه زمانی باید به دوری و فراق ادامه دهد. همچنین، شاعر از معشوق می‌خواهد که به دوستان خود بی‌رحمی نکند و به خاطر دشمنانش بر او ظالم نباشد. در انتها، از دل می‌پرسد که تا کی باید در جست‌وجوی عشق بماند.