شمارهٔ ۱۳۶۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انی۷ بیت

دلی ز دست بدادم ز روی نادانیز دست جور تو خوردم بسی پشیمانی

بریختی به ستم خون دل ز دیدهٔ ماکنون به گردن تو خون ماست تا دانی

اگرچه دادن جان مشکلست در هجرانتو رخ نمای که تا جان دهم به آسانی

اگر کشند به چین صورت نگار به دستبگو که صورت جان کی کشد چنین مانی

خیال دوست درآمد به دیده می‌گفتماگرچه هست خیالم به دوست می‌مانی

مرا ز روی تو زین بیش صبر و طاقت نیستبیا که بر دل پر درد من تو درمانی

بیا و چاره کار جهان بجوی به لطفوگرنه هم به غم حال خویش درمانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و دردناک عشق و جدایی است. شاعر از نادانی‌اش در از دست دادن دل و عواقب آن پشیمان است. او به ظلم وعشق شهری معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که بهتر از این بر دلش رحم کند. احساساتی چون عاشقانه‌های آسان و دشواری‌های جدایی را به خوبی بیان کرده و از معشوقه‌اش می‌طلبد که با نمایان شدن به او آرامش بخشد و دردی که در دلش دارد را درمان کند. در نهایت، شاعر به چاره‌یابی و کمک از جانب معشوقه‌اش اشاره دارد و نگران حال خود و جهان است.